Ramp

Bam.
Toen lag zaterdagochtend de elektriciteit eruit.
En het water.
En de stadsverwarming.
En internet.
En de telefoon.
“Kijk eens op internet wat er is”, zegt mijn vrouw Jessica.
Zuchtend houd ik mijn telefoon omhoog. “Die doet dus niks meer.”
“Misschien is er echt een ramp”, zegt Jessica. “Dit is natuurlijk wel hét moment waarop de Russen ongestoord kunnen binnenvallen.”
Jessica loopt naar de rommelkast en komt terug met een transistorradio.
“Uit het atoombommen-rescue-pakket”, grijnst ze.
Jessica is voorbereid op calamiteiten.
Radio op batterijen, zaklamp met extra batterijen, eerstehulpdoos met handboek, lucifers in waterdichte verpakking, waxinelichtjes, warmhouddekens, gereedschapsset en een waarschuwingsfluitje.
Geheel volgens de officiële regels van de rijksoverheid.
Onze provinciale rampenzender zendt muzak en reclame uit.
Niets over al die storingen.
“Lekkere rampenzender”, bromt Jessica. “Die zitten zeker allemaal aan de koffie.”
Ik kijk vanaf de dertiende verdieping naar buiten.
“Geen tanks en geen jachtbommenwerpers”, constateer ik, “en ook de dijken zijn niet doorgebroken. Er is geen revolutie.”
“Maar wat is er dan wel?”, vraagt Jessica, “dit lijkt meer dan een gewone stroomstoring.”
“Als het kwaad geschied is en er is weer internet, dan zullen we het weten”, zeg ik.
“Ja”, zegt Jessica, “berichtgeving in het Russisch.”

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Ramp

Kletsika

Wat is de grootste ergernis in de supermarkt?
Een rij met voornamelijk vrouwen!
Die moeten allemaal een kletsikapraatje maken met de caissière.
Na de riedel… “heeft u een klantenkaart? Nee, wilt u er een, dan kunt u nu dit formuliertje invullen. Spaart u voor de handdoeken? Wilt u zegels? Ah, u heeft 4 volle boekjes. Even controleren. Oh, u bent de haarlak vergeten? Gaat u maar even halen. Ik wacht wel even. Oh, natuurlijk, u wilt er een tasje bij. Wilt u een bonnetje?”
… volgt het kletspraatje. Over het weer, de kinderen die op dezelfde school blijken te zitten, het gaat over helemaal niks.
Waarna de vrouwen steevast naar de caissière terugkeren om te klagen dat ze die 10 cent korting op het halfje zoutloos wit niet hebben gehad.
Wat toch weer wél zo blijkt te zijn.
Nog 6 kletstantes te gaan…..
Nee, dan wij mannen.
Wij komen voor een krat bier en de borrelnoten.
Tegen de caissière zeg ik steevast:
“Op al jouw vragen is mijn antwoord ‘nee’.”
Soms probeert Tanja het: “Wilt u…”
Een grom mijnerzijds doet altijd het mutsje zwijgen.
En weg ben ik.
Binnen 2 minuten.
Ik pleit voor mannen- en vrouwenkassa’s in supermarkten
Die eerste worden per definitie ‘snelkassa’s’.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Kletsika

Verhuizen

Hoera.
Wethouder Maaike Veeningen (D66) gaat naar Almere verhuizen. De Almeerse wethouder uit Amstelveen heeft een huis gekocht in de Filmwijk en is inmiddels volop aan het klussen.
Ze heeft al karren vol behangkrabbers en muurverf in de gang staan.
Alles staat Maaike goed, dus ook een overall.
Een wethouder die verhuist naar Almere is landelijk nieuws.
Maar liefst vijf wethouders van het nieuwe college wonen buiten onze stad.
Een record.
In de zevende stad van Nederland zijn namelijk geen goede wethouders te vinden.
Of niemand wil.
Of de politieke partijen hebben een te klein netwerk.
Of Almere is als grote stad ook slachtoffer geworden van de baantjescarrousel van de landelijke partijen rond het pluche.
Het siert Maaike dat ze Almeerse is geworden.
Maaike, koop een fiets en koop een seizoenkaart voor Almere City FC.
Almere zal je in het hart sluiten.
Maar ja, dan hebben we nog vier wethouders over.
Die van ver komen.
Die hier geen boodschappen doen bij de supermarkt.
Die hier geen kinderen op school hebben.
Die geen lid zijn van clubjes.
Die bij het hondje uitlaten geen Almeerders ontmoeten.
Die alleen met het formele circuit contact hebben.
Die niets hebben met onze stad.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Verhuizen

Hekken

Ik fiets langs de oostkant van het Weerwater richting kasteel. Dan linksaf het Kerkuilenpad op, het mooiste fietspad van Almere richting Kemphaan.
Daar ontmoet ik fotograaf Bart Buijs.
Hij schiet wat foto’s van me op dit idyllisch plekje.
We fietsen door naar de Gooimeerbeek bij Overgooi. Ook zo’n mooi plekje.
Na de shoot fietsen we terug richting Haven.
“Als je hier rechtsaf gaat, fiets in een rechte lijn naar het Weerwater”, zegt Bart.
Na een kilometer staat er een groot hek dwars over het fietspad.
Ik ben dit al jaren gewend.
Dus ik keer op mijn schreden terug en neem een andere weg door het park langs de Grienden.
Hoppeta, weer een hek.
Ik duik Haven in en slinger door de Steiger richting Weerwater.
Hop, bij de Steigerdreef… bam, hek over het fietspad.
Mijn huis in Parkwijk lijkt onbereikbaar.
Even overweeg ik mijn fiets bij mijn dochter te stallen en met de bus naar huis te gaan.
Laatste poging. Langs het Eksternest richting stad.
Hoera.
Hemelsbreed zat ik bij de Gooimeerbeek vier kilometer van huis.
Uiteindelijk precies een uur en twintig minuten over gedaan.
Maar er is goed nieuws.
De gemeente gaat 400.000 euro steken in de fietsbewegwijzering.
Het lijkt mij een krap budget.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Hekken

DENK

“Dag meneer Öztürk”, zeg ik, “ik heb iets geschreven over het faillissement van de Pizzahut in Almere Stad. Maar ik twijfel. Kan dit wel door de beugel?”
DENK-Kamerlid Öztürk zei in de Tweede Kamer dat hij meer controle van de overheid op de media wil. En dat er meer migrantenjournalisten moeten komen.
“Dit Pizzahutstuk kan pas door de beugel als het geschreven is door een journalist van migrantenafkomst”, bast Öztürk tegen me.
Hij kijkt geringschattend naar mijn witte gelaat.
“Oei”, schrik ik, “maar ik ben van Friese afkomst. Friesland is vroeger veroverd door de Hollanders, dus eigenlijk ben ik van afkomst een vluchteling, een oorlogsmigrant.”
Öztürk knikt nadenkend.
“Pizza is toch Italiaans”, vraagt hij.
Ik knik.
“Dan vind ik dit stukje behoorlijk racistisch”, heft Öztürk woedend zijn vinger, “waarom Italianen negatief in de krant. En dat voor een allochtone Fries. Je bezoedelt je lotgenoten.”
Tergend langzaam scheurt Öztürk mijn A4-tje met de tekst doormidden.
“Ik heb nog een stukje”, stamel ik, “over diabetes.”
Öztürk versnippert het terstond.
“Puur racistisch, zeker geschreven omdat diabetes meer bij allochtonen voorkomt. Dit komt dus ook niet in de krant.”
“Maar wat dan wel?”, fluister ik, “het weerbericht?”
“Weerbericht is goed”, beslist Öztürk, “maar alleen als de wind uit het zuid-oosten waait.”
Daar ligt Ankara, weet ik.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor DENK

Boeien

“Ik sleep u voor het meldpunt discriminatie”, bitst de vrouw aan de redactietelefoon. “Het is een schande wat u schrijft.”
Ze scheldt nog een tijdje door.
Ik schreef onlangs een column waarin ik twee corpulente bejaarden opvoerde die in een Canta door Almere scheurden.
Het woord ‘corpulent’ was volgende de beller zwaar discriminerend.
Corpulent betekent dik, gevuld, gezet en zwaarlijvig.
Tja, dat waren die bejaarden.
“Leuk”, zeg ik tegen de dame. “Ik heb nog nooit voor het gerecht gestaan wegens discriminatie.”
“De dame scheldt me vervolgens de huid vol en hangt op.
Twee dagen later krijg ik een mail.
“Ik doe aangifte bij Meldpunt discriminatie en zal ook bij hart van Nederland mijn verhaal doen. Zodat men op de televisie een ieder kan melden hoe de redactie van Almere deze Week te werk gaat.”
Deze mevrouw is boos omdat James E. Purvis de cultuur van Almere lager inschatte dan die van Hoogezand-Sappemeer.
“Dit is zeer discriminerend voor de inwoners van Hoogezand-Sappemeer, alsof zij minderheden zijn”, schrijft de mevrouw.
Oei, ik word nu twee keer voor het meldpunt discriminatie gesleept en een keer voor de camera’s van Hart van Nederland.
Ik hoop dat deze week een agente mij in de boeien slaat.
Die het tegenovergestelde is van corpulent, dik, gevuld, gezet en zwaarlijvig.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Boeien

Rechts

“Ik kom van rechts, lul”, snauwt een fietsende moeder mij toe. Samen met haar kind van een jaar of zes zorgt ze ervoor dat ik vol in de remmen moet op het fietspad waar de Cinemabrug bij de Aardbei over de Stadswetering gaat.
Nu is links en rechts in de Almeerse politiek best lastig. Maar in het verkeer is er maar één duiding mogelijk.
Ik kom sodeju van rechts.
Wars van een leuk relletje ben ik niet, dus ik besluit mams, die er overigens best mag wezen, aan te spreken
En in de verkeersregels tellen een leuk rokje en dito topje niet.
“Hee, tuttebol, kom eens hier”, snauw ik terug.
Ze stopt en kijkt me aan alsof ik een vuilnisbak ben.
“Waar zit jouw rechterhand”, vraag ik.
Zowaar, haar antwoord is goed.
“En waar sta ik?”, vraag ik dan, “aan de kant van welk handje?”
“Jij moet niet zeiken”, snauwt tuttelbolletje, “ik heb gewoon voorrang. Bovendien heb ik een kind bij me.”
Des te meer redenen om links en rechts goed uit elkaar te houden, dunkt me.
Nu weet ik dat het opleidingsniveau in Almere onder het landelijk gemiddelde ligt.
Dagelijks zie ik daar de bevestiging van op de social media.
Maar dat het zo erg is.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Rechts

Mevr. De S.

“Altijd maar klagen die Robert Mienstra zonder wederhoor. Nee schrijf dan verdomme eens over de hulpdiensten als ze weer worden aangevallen terwijl ze eerste hulp verlenen.”
Mevrouw De S. is boos op me en dat laat ze weten ook op onze facebook.
Ik schreef twee artikelen over de brand in de Govert Flinckstraat, en een redactioneel commentaar.
Ik meldde het wederhoor van de gemeente, de brandweer en de verhurende organisatie van het pand waar brand was.
Zonder wederhoor?
Sodeju. Notabene drie maal.
Maar het is nog niet genoeg voor mevrouw De S.
“Het gaat erom dat Robert Mienstra vaak denigrerend schrijft over de hulpverleners”, bitst ze.
“Nou wordtie mooi”, roep ik tegen mijn vrouw Jessica. “Dat mens gaat te ver, dit is smaad en laster.”
Jessica grinnikt.
“Facebook, he”, zegt ze, “jij doet het in de krant ook helemaal fout.”
“Wat krijgen we nou?”, roep ik verontwaardigd.
“Als jij wederhoor wilt, moet je niet de gemeente, niet de brandweer en niet de verhuurder bellen”, zegt Jessica.
“Maar dat is de journalistieke code”, roep ik, “wederhoor halen.”
“Je doet het bij de verkeerde”, grijnst Jessica, “voor al het wederhoor bel je in het vervolg die mevrouw De S. van facebook.”

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Mevr. De S.

Maaien

Parkeren in de stad wordt steeds lastiger.
Op de parkeerplaatsen tiert onkruid welig en overhangende bomen nemen de plek van auto’s in.
“De gemeente haalt het onkruid niet meer tussen de tegels vandaan”, mekkert een inwoner. “Het is hier geen gezicht.”
“Hoog gras? Daar ontploffen de tekenkolonies in”, klaagt de volgende.
“Ons grasveld in de wijk is een wildernis”, roept een derde. “Alleen maar hoog opgeschoten onkruid. Dat veld hoort netjes gladgeschoren te zijn.”
“De heggen zijn veel te hoog. Je kan niet meer om de hoek kijken. Dat is zo onveilig”, klinkt de volgende. “Hebben ze geen snoeischaar bij de gemeente?”.
Bij mij in Parkwijk werd onlangs een groot veld met prachtige Pinksterbloemen
rücksichtslos door de gemeentelijke maaimachines gemaaid, een kopje kleiner gemaakt.
Ieder jaar genoot ik met volle teugen van de bloemenzee. De lente bloeide volop midden in de wijk. Het lila-roze tot paarse van de pinksterbloemen harmonieerde zo mooi met de wit-roze madeliefjes en het gele Klein Hoefblad.
Er werd altijd keurig omheen gemaaid.
Nu, een week later… de maaimachines kwamen nogmaals om het karwei af te maken.
De man van de maaimachine draaide aan het eind van zijn klus eens een sjekkie, tevreden uitkijkend over het resultaat.
Een bruine, kale, egale, stoffige vlakte.
Er is dus hoop voor de klagers.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Maaien

Klagers

Wat een drukte hier”, zegt mijn vrouw Jessica als we bij The Boathouse bij de Noorderplassen aan komen fietsen waar we luxe willen lunchen.
Het strand is overvol.
De bijbehorende auto’s staan tot aan de einder geparkeerd.
Dreunende bassen klinken uit boomerboxen.
“Kijk”, schreeuw ik in Jessica’s oor, “daar loopt zeker voor 10 jaar gevangenisstraf.”
Ze kijkt de tattooboys stiekem na.
“Hier was ook die moord in koelen bloede”, wijs ik op de grijze flats.
Als we op het terras zitten, kijk ik goedkeurend naar de voortrazende speedboten.
Patjepeeërs aan het roer, blonde dellen op de voorplecht.
We zijn in de onderwereld van Almere aanbeland.
“Daar komt camping Waterhout”, wijs ik om een hoekje.
“Mooi plekje”, knikt Jessica nippend aan een witbiertje, “Waterhout is toch die rustige, rustieke camping voor bejaarden aan het Weerwater?”
“En de bewoners van de Noorderplassen maar klagen dat ze daar lawaaioverlast van krijgen”, grijns ik. “En dat hun uitzicht bedorven wordt.”
Jessica kijkt eens naar de eindeloze rijen te dure auto’s voor de flats.
Ik gluur naar de dellen.
“Levendig plekje hoor”, zegt Jessica, “jammer dat die camping hier het woongenot van de bewoners gaat verpesten.

 

 

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Klagers