Verward

Op de Esplanade ins Stad sta ik te hannesen met de sloten van mijn fiets.
“Ik kom uit Gambia. Niet genoeg geld. Heb jij geld?”, vraagt mij een man die uit het niets en het aardedonker komt opdagen.
We zijn de enige twee op het plein.
“Ik pin altijd”, zeg ik, verder hannesend.
“Geld”, roept de man.
En er klinkt nog een taal die ik niet ken.
“Nee”, antwoord ik resoluut.
De man vloekt hartgrondig.
In het Nederlands, dat weer wel.
Dreigend kijkt hij me aan.
In zijn ogen zie ik verwarring.
Ik heb mijn kettingslot los en laat het flink rammelen.
De man doet een stap achteruit en vloekt nogmaals.
De politie bellen lijkt me geen optie.
Mijn iphone zou wel eens de rode lap op de stier kunnen zijn.
Wat te doen bij een handgemeen, schiet het door me heen.
In zo’n geval hoef je niet sterk te zijn, maar wel snel en als eerste uithalen.
Maar dan ben ík weer de pineut.
Op een proces verbaal voor openbare geweldpleging zit ik niet te wachten.
Dan verdwijnt de man in het donker.
Ik hoor hem tieren en zie nog net een gebalde vuist in de lucht.
Hulpverleners zullen dit stukje wel stigmatiserend noemen.
En dat maakt het echt verwarrend.

 

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Verward

Van de redactie

“Meneer, heeft u mijn e-mail ontvangen?”
Ik heb een best aardige man aan de telefoon.
Of ik zijn e-mail ontvangen heb… ik heb geen idee. Ik zie zeker honderd e-mails per dag op de redactie.
Na wat doorvragen vind ik zijn mailtje.
De man heeft een stukje gestuurd met een foto. Hij bedankt een zuster in het Flevoziekenhuis die goed voor hem heeft gezorgd.
“Ik vind dat dat in de krant moet”, roept hij enthousiast.
“ja ja”, probeer ik me er uit te redden, “ik ga het morgen even overleggen met mijn collega’s.”
Eigenlijk vind ik dat het helemaal niet in de krant moet.
“Dan belt u me natuurlijk wel even na dat redactie-overleg”, zegt de man.
“Meneer”, zeg ik, “dat gaat echt niet. Dan heb ik echt een assistente nodig als ik daaraan moet beginnen.”
Ik heb een visioen van een koffie brengend leuk klokvormend rokje dat de hele dag mijn telefoon beantwoordt, mijn agenda bijhoudt, en ’s middags de cup-a-soup bereidt.
En dat bellers met kluiten in het riet stuurt.
“Dit is echt een leuk stukje”, roept mijn collega. “Ik heb het al online gezet en de lezer gemaild dat we het plaatsen.”
En weg is mijn visioen.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Van de redactie

Vlag

“Er komt geen Nederlandse vlag in de raadzaal”, zeg ik tegen mijn vrouw Jessica. “De meerderheid van de raad wil dat niet.”
“Wat is er mis met de Nederlandse vlag?”, wil ze weten.
“Met die vlag is niks mis”, zeg ik, “alle raadsleden houden er zielsveel van, ze willen zich er dood voor vechten.”
“Maar waarom willen ze die vlag dan niet?”, vraagt Jessica, “dat snap ik niet.”
“Ze willen die vlag niet omdat het voorstel om hem op te hangen van de PVV kwam”, leg ik uit.
“Nou snap ik er helemaal niks meer van”, roept mijn vrouw.
“Een aantal partijen vindt de oproep van de PVV om de vlag op te hangen nationalistisch”, zeg ik. “De vlag ophangen verdeelt de samenleving, zeggen ze.”
“En wel iedereen het volkslied zingen bij het Nederlands elftal, met de hand op het hart”, zegt Jessica. “Dat is toch ook nationalisme ten top?”
“De SP zei dat we geen vlag nodig hebben om ons Nederlander te voelen”, gooi ik olie op het vuur.
“Dan wil die partij vast wel de Ajax-vlag in de raadzaal”, zegt Jessica. “Da’s een rooie vlag.”
“Kansloos”, zeg ik, “dat wil D66 niet, want haar fractievoorzitter Jan Lems is voor Feyenoord.”
“De Nederlandse vlag is dus gewoon ordinaire partijpolitiek”, concludeert Jessica.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Vlag

Westertoren

“Wat lees ik nou”, roept mijn vrouw Jessica. “Ze gaan een torenflat bouwen naast de Voetnoot?”
Met haar handen in de zij kijkt ze vanuit onze woonkamer op de dertiende verdieping in Parkwijk richting het stadscentrum.
En richting Amsterdam.
Vaak kijkt ze dromerig naar de Westertoren die we goed zien.
Daar is ze vlak bij geboren, in de Jordaan.
En ja hoor.
“Als daar een torenflat komt naast de Voetnoot, dan kan ik de Wester niet meer zien”, spuwen haar ogen vuur.
“Maar het is wel leuk voor Stad als daar een landmark komt”, verdedig ik de beste binnenstad van ons land.
Oei.
“Me hele uitzicht gaat naar de gallemiezen”, schreeuwt Jessica. “Me vader stond nog met ze haringkar onder de Wester.”
En ja hoor.
“Ik wil nu verhuizen.”
“Er bestaat nog iets als planschade”, zeg ik. “Als je uitzicht verpest wordt, kan je schadevergoeding van de gemeente krijgen.”
Jessica valt stil.
Haar hele familie bestaat uit Jordanese handelaren.
“Schadevergoeding?”, bromt ze, “maar, eh, hoe hoog is die schadevergoeding?”
“Ik weet niet wat een uitzicht op de Westertoren waard is”, zeg ik.
Jessica gaat abrupt zitten.
“Ik ga die gemeente een enorme poot uitdraaien”, grijnst ze.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Westertoren

Planken

“Konere”, zucht ik.
Samen met mijn sportmaatje Melissa ben ik aan het planken.
Steunend op ellebogen en tenen als een plank drie minuten blijven staan.
En dat vijf keer achter elkaar.
Buik- en bilspieren aangespannen.
Op weg naar de verdwenen sixpack.
“Hihihihi”, begint Melissa te hikgiechelen. “Kijk ons eens. Hihihihi.”
Sporten is voor vrouwen geen serieus item.
“Ja halo zeg”, stort ik ter aarde. “Hoe kan je zo een abcrack krijgen?”
Dat is een sexy spleetje in de buik van de vrouw van borsten naar navel.
Een teken van sterke spieren.
“Dit is stom”, giechelt ze.
“Dit is werken aan een sportschoollijf”, kreun ik. “Doe nou eens serieus.”
Vrouwen en topsport gaan niet samen.
Dat is duidelijk.
We hebben net een half uur gerend.
Over van alles gaat het.
Kleren, koken, reisjes, tuinieren en roddels.
Hardlopen als theekransje.
“Doorlopen”, roep ik, als Melissa weer een pauze wil inlassen.
Na het planken is het tijd voor squats en luncjes.
“18, 19, 20”, telt Melissa.
“150, 151, 152”, tel ik op weg naar de 300.
Melissa zit al een tijdje met een flesje water.
Ik moet denken aan korfbal.
Nu snap ik waarom deze gemengde sport niet serieus genomen wordt.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Planken

Opzouten

“Zijn ze hier in Almere van de pot gerukt”, hijgt mijn vrouw Jessica, slepend met drie zware boodschappentassen.
Kreunend tilt ze de tassen op het aanrecht.
Ik schenk mijn bier nog eens bij.
“Ik mag me fiets in Stad niet meer bij de winkels neerzetten”, briest Jessica. “Als ik me fiets bij Dirkie van de Broek verkeerd neerzet, halen ze hem weg. Moet ik 25 euro betalen om hem terug te krijgen.”
Ik bewonder een mooie schuimkraag.
“Ik moet me fiets in de fietsenstalling zetten. Die is op een kilometer afstand. Daar kan ik met me zware boodschappentassen toch niet steeds heenlopen”, briest Jessica nu, “je weet dat me rug dat niet trekt.”
“Overal hangen borden dat ik met me fiets moet opzouten”, gaat Jessica verder, “ze willen dat je niet met de auto naar het centrum gaat, en nu dus ook niet meer met de fiets. Hoe moet ik nu aan me boodschappen komen?”
Ik tik op mijn tablet.
“Ik heb je lid gemaakt van de Picnic. In Stad zijn ze een goede klant kwijt. Online bestellen, en die Picnic brengt je boodschappen tot aan de voordeur”, zeg ik, “je hoeft alleen hier thuis nog maar je boodschappen te tillen, en de gemeente blijft van je fiets af.”

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Opzouten

Coffeeshop

“De drie bestaande coffeeshops in Almere leiden niet tot extra criminaliteit”, zei agent Tom Nauta, teamchef van de Almeerse politie, tijdens de bijeenkomst in het stadhuis over de mogelijke coffeeshop in Buiten.
“Coffeeshops leiden tot een enorme toename van de criminaliteit”, zei raadslid Johan van der Kroef van het CDA tijdens de politieke markt afgelopen donderdag.
Tja.
Wie moet ik nu geloven?
Nauta, of CDA’er Van der Kroef.
Ik neig naar de eerste.
Maar ik weet natuurlijk niet hoe vaak CDA’er Van der Kroef in de omgeving van de coffeeshops te vinden is.
Ligt hij er ’s avonds tussen de struiken?
“Aha, een jongen met een petje: crimineel.” En hij zet een streepje in zijn opschrijfboekje.
Of liegt Nauta?
Dit laatste ligt weer in de lijn van de partijen ter rechter zijde die de criminaliteitscijfers in Almere niet geloven.
Hoe weten die politici dat? Doen ze zelf onderzoek? Welke cijfers hebben zij dan?
De inwoners van Buiten denken dat met de mogelijke coffeeshop hel en verdoemenis over hun stadsdeel wordt uitgestort: huizen niks meer waard, enorme rotzooi op de grond, kinderen moeten binnen blijven, verkeersopstoppingen, dealen in het park.
Buiten wordt als een soort Kopenhaags Christiania-stad.
Eerder nog, als de drugswijk van Escobar in Colombia.
Ik zie de kop al voor me: drugsoorlog bij Meridiaanpad.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Coffeeshop

Floriade (2)

“Meneer Mienstra, hoeveel krijgt u door de gemeente ruimhartig betaald voor uw pro-Floriade-artikelen in de krant?”
“Meneer Beijer, uw column ‘Floriade’ van vorige week is natuurlijk fors betaald door de gemeente.”
De gemeente koopt lokale, regionale en zelfs landelijke journalisten om ten behoeve van de Floriade-lobby.
Dat is de stellige overtuiging van de anti-Floriadelobby, verenigd in een of ander vaag collectiefje.
De pers en de Floriade… da’s een groot mega-galaxy complot.
Nu moet ik zeggen dat college Beijer in een onverwacht dure auto rijdt.
Ik zag hem zelfs zaterdag in een te trendy jasje op de Dag van de Democratie.
Verdacht.
Nu is mijn 14 jaar oude Skoda ook aan vervanging toe.
“Schrijf nog een keer iets positiefs over de Floriade”, adviseert mijn vrouw Jessica.
“Kijk, dit is een leuk modelletje”, wijst ze op haar tablet op de BMW-site.
Ik bel meteen wethouder Herrema.
“Tjeerd, amice, wat heb je over voor een pro-Floriade-artikel?”
Ik houd intussen online mijn bankrekening in de gaten.
Als ik ophang zeg ik tegen Jessica: “Die Skoda gaat er volgende week uit. Welke BMW wil je? “
Jessica gaat voor Floriade-groen.
Telefoon…
Amigo Tjeerd.
“Schat”, zeg ik tegen Jessica, “het wordt ook nog die luxe camper die je altijd al wilde.”

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Floriade (2)

Staken!

De deuren van de scholen gaan 5 oktober op slot. De juffies willen meer geld en minder hard werken.
Dus… de boel gaat plat.
Op naar het Zuiderpark in Den Haag. Actie!!
Daar gaan de juffies leuke liedjes zingen en creatieve spandoeken ophangen.
Want juffies, daar gaat het om.
Meesters zijn zo’n beetje uitgestorven.
Een beetje vent gaat niet meer voor de klas.
Nu is het werken op school leuk.
Maar de heisa er om heen….
De inspectie die in je nek hijgt.
Ouders die vinden dat de juffies het niet goed doen.
“Mijn kind moet naar het VWO.”
Terwijl VMBO-kader het hoogst haalbare is.
De administratie van iedere scheet die in je klas gelaten wordt, daar kan een internationaal logistiek bedrijf een puntje aan zuigen.
De lessen zijn eigenlijk van ondergeschikt belang.
Maar staken?
Zo ouderwets.
Ik zeg: echte actie is effectiever dan crea-bea zijn in het Zuiderpark.
Administreer een maand niks meer.
De onderwijsinspectie geven we een gebiedsverbod.
Geef alleen lessen die er toe doen.
Klagende ouders worden verplicht een uur les te geven voor iedere klacht.
En ’s avonds en in het weekend werken?
Niet meer doen.
Een caissière gaat toch ook niet voor haar plezier thuis achter een kassa zitten.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Staken!

Vbfrinhe

Telefoon op de redactie.
Die staat vandaag niet stil. Voor het overgrote deel opgewekte en aardige lezers.
En ook ondernemers en politici.
Allemaal de vriendelijkheid zelve.
“Goedemorgen, Almere DEZE WEEK met Robert Mienstra”, zeg ik goedgemutst
“Ja, ik wou effe weten waarom u niet heb teruggebeld?”, klinkt het dreigend.
“Met wie spreek ik?”, vraag ik.
Er klinkt iets onverstaanbaars wat ik uitleg als Vbfrinhe.
“Meneer Vbfrinhe”, zeg ik, “waar gaat het over?”
“Ik heb een stukkie ingestuurd over de Bingo”, zegt Vbfrinhe (hij spreekt het uit als Bincho), “en waarom krijg ik daar geen interview over?”
“Meneer Vbfrinhe, we krijgen hier ruim 100 mailtjes per dag, ik kan toch niet al die…”, probeer ik.
“Klets niet man”, onderbreekt Vbfrinhe. “Dit is zo’n mooie Bincho. Iets voor de voorpagina.”
“Sorry meneer Vbfrinhe”, zeg ik, “gaan we niet doen.”
“Wat is dit voor een krant”, schreeuwt Vbfrinhe. “Ik wil een interview, desnoods telefonisch.”
“Misschien een korte aankondiging op pagina 53”, zet ik Vbfrinhe op zijn plek.
“Ik ga naar een andere krant”, brult Vbfrinhe.
“Heel goed”, zeg ik, “ik heb hier het nummer van de Volkskrant voor u.”
Het lijkt of de lijn dood valt.
Weg is Vbfrinhe.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Vbfrinhe