Input

“Zo”, zegt de blonde dame, type katje zonder handschoenen, als ze aanschuift.
Bewoners mochten zaterdag in het Oostvaarderscollege input geven aan het coalitieprogramma van de collegevormende partijen.
“Zo dus… zo”, zegt katje.
Ik ga er eens goed voor zitten, want hier is storm op komst.
“Floriade-gate?”, fluistert mijn collega Marcel.
“Bomenkap?”,  haal ik mijn schouders op.
“Ik woon in Buiten en dat is verschrikkelijk”, steekt de kat van wal. “Om te beginnen moet al dat beton weg rond het station.”
Triomfantelijk kijkt ze de raadsleden aan.
Die zit.
Ik zie Hilde van Garderen van de VVD opschrijven in het coalitie-akkoord: ‘Beton verwijderen uit Buiten.’
“En… sinds ik hier woon heb ik nog nooit wat gehoord van de gemeente”, kijkt de dame beschuldigend. “Niemand nodigt mij ergens voor uit. Bovendien is hier in de stad nooit wat te doen.”
Van Garderen schrijft: ‘Dame overal voor uitnodigen.’
“En dat krantje, daar staat nooit wat in.”
Van Garderen: ‘Cursus lezen geven.’
“Die burgemeester van jullie is totaal onzichtbaar. In het half jaar dat ik in Almere woon heb ik hem nog nooit gezien.”
Van Garderen: ‘Franc bij dame op bezoek laten gaan.’
“En dan ben ik ook nog VVD-lid”, priemen de kattenogen richting Hilde van Garderen.
Van Garderen noteert: ‘Lidmaatschap blokkeren.’

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Input

Veiligheid

“Hee jij, jij bent er de schuld van dat zo weinig mensen in Almere hebben gestemd”, roept een man in de gang van het stadhuis na de gemeenteraadsvergadering tegen mijn collega Marcel.
De man heeft een agressieve uitstraling.
Marcel doet het enige juiste: “Bedankt voor het compliment”.
En beent snel door. Uit de situatie.
Ik blijf staan, de man sputtert nog wat door.
Verderop spitst de beveiliging van het stadhuis de oren. Die is gelukkig alert, ook waar het ons journalisten betreft.
We weten inmiddels wie de man is. Hebben ook zijn foto.
Vorige week hebben we de politie maar eens op de redactie uitgenodigd. We wilden weten hoe we adequaat moeten reageren als we onheus bejegend worden.
Of veel erger, want dat komt ook voor.
De lijntjes met de oom agent zijn inmiddels kort geworden.
Nu moet ik zeggen dat ik, na sommige ontvangen mailtjes, ’s avonds toch wel even over mijn schouder kijk.
Ik weet niet of het onderbuikgevoel of intuïtie is. Die laatste laat mij zelden in de steek.
Gelukkig heb ik dan meestal mijn forse hond bij me.
Die volgt eigenlijk maar drie bevelen op.
“Attack, kill en bury.”

 

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Veiligheid

Louis

In Nederland zijn 17 miljoen bondscoaches. Die weten het allemaal beter dan Ronald Koeman, en al zeker beter dan Louis van Gaal.
Dat zijn maar prutsers.
In Nederland zijn 17 miljoen hoofdredacteuren. Die weten het allemaal beter dan welke redactie dan ook. Journalisten?
Dat zijn maar prutsers.
Laatst kreeg ik een interview met een wethouder dat ik ter lezing aangeboden had volledig herschreven terug. Er deugde niks van. Alles wat de wethouder gezegd had, dat had hij niet zo gezegd.
Klein bijkomend probleempje voor de wethouder was, dat ik het gesprek – met zijn toestemming – had opgenomen. Uit die opname had ik letterlijk geciteerd in het uitgeschreven interview.
Oei.
Maar de betreffende ambtenaar verzon een U-bocht. “De wethouder kan het wel zo gezegd hebben, maar hij bedoelde wat anders. En dat had je op moeten schrijven, wat hij bedoeld had, niet wat hij gezegd heeft.”
Het interview heeft de krant nooit gehaald.
Louis van Gaal verwoordde het beter dan ik ooit zou kunnen: “Ben ik nou degene die zo slim is, of ben jij zo dom?”
Maar dat zeg ik natuurlijk niet tegen een ambtenaar.
Ik ben – meestal – een nette jongen.
Maar ik dacht het wel.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Louis

Bestuurders

“Gloeiende gloeiende”, vloek ik.
Mijn vrouw Jessica en ik zijn op weg naar Amsterdam.
Vlak voor ons op de Veluwedreef slaat een auto plotsklaps rechtsaf.
Vol hang ik in de remmen.
Ik ruik smeulend rubber.
“Man doe je richtingaanwijzer aan, gek”, foeter ik.
“Dat is een BMW”, wijst mijn vrouw Jessica, terwijl ze weer rechtop gaat zitten.
“Ja?”, zeg ik vragend.
“BMW’s worden tegenwoordig geleverd zonder richtingaanwijzer”, zegt Jessica, “die bestuurder kan er ook niks aan doen.”
Hoofdschuddend zet ik onze Skoda in z’n een.
Een aantal stoplichten verder blijken ook Volvo’s, Mercedessen en Audi’s niet meer geleverd te worden met richtingaanwijzers.
Ter hoogte van Autoradam stop ik keurig voor het rode licht.
Links van mij geeft een zilverkleurige Lexus gas en trekt zich niets aan van het verkeerslicht.
“De Lexus wordt tegenwoordig geleverd zonder remmen”, smaalt Jessica.
Dan komt er een politieauto ons achterop, sirene en zwaailicht voerend.
Ik zie hem in mijn binnenspiegel rap dichterbij komen en manouvreer zoveel mogelijk naar de zijkant van de weg.
Van rechts trekt een Golfje GTI op. Zich niets aantrekkend van de Hermandad.
Die vervolgens ook zwaar in remmen moet.
“En Golfjes GTI worden bestuurd door blinden”, constateert Jessica.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Bestuurders

Blaffer

Trump oppert plan om leraren te bewapenen, koppen de kranten.
Ik laat dit eens op mij inwerken.
Hoe had dat gevoeld toen ik in Almere zelf voor de klas stond?
Een schouderholster, of toch iets a la een cowboy met een blaffer aan mijn heup.
In dat laatste geval had ik er misschien wel twee gewild.
Robert als Dirty Harry.
In mijn tijd op school waren sommige leerlingen inderdaad beter bewapend dan ik als leraar. Dartpijlen, (vlinder)messen, werpsterren, boksbeugels, alles heb ik wel in de klas zien langs komen.
Een jongen had een keer zelfs twee goedendags in zijn tas, stokken met een stalen puntige verzwaring, in de middeleeuwen heel gangbaar.
Waarna de ouders de in beslag genomen bewapening op hoge poten kwamen terug eisen.
Werd toen wel weer een mooi lesje over de Guldensporenslag in 1302.
Hoogtepunt was een conrector die een heus pistool in zijn la liet zien dat hij in beslag had genomen.
Trump wil wapentuig, om wapentuig mee te bestrijden.
Dat wordt dus schietles voor leraren.
Een waarschuwingsschot als de klas te onrustig is.
Daar waar een nekklem toch voldoende had moeten zijn.
Hoe zou dat zijn om de spelling van de werkwoorden uit te leggen met een blaffer tussen je broekband?
De docent als commando.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Blaffer

Arboretum

“Wat moet ik met zo’n moeilijk woord”, moppert Toon van Dijk van de PVV in de raad. “Arboretum, arboretum… waar gaat dit over?”
“Toon, het arboretum is een soort hortus”, legt wethouder Tjeerd Herrema geduldig uit.
‘Weer zo’n vreemd woord’, zie ik Toon onthutst denken. ‘Hortus… hortus…het gaat over de Floriade, dat snap ik wel. Maar Arboretum, hortus?”
Toon grijpt de microfoon.
“Kunnen we daar geen gewone Nederlandse woorden voor bedenken? Ik woon in Almere, hoor.”
Het is soms wel handig dat ik een blauwe maandag op het gymnasium heb gezeten.
Arboretum komt van Latijnse ‘arbor’. Dat betekent ‘boom’. ‘Hortus’, ook Latijn, betekent ‘tuin’’.
Voor Toon hoeft die hele Floriade niet: “Afschaffen die handel, dan zijn we meteen van die rare woorden af.”
Om vervolgens te betogen “dat dat Arboretum een jungle gaat worden.”
Jungle komt weer uit het Sanskriet en betekent overwoekerd door bomen of oerbos.
Toon is ook niet vies van vreemde woorden.
Ik weet niet of Toon op het gymnasium heeft gezeten, maar hij heeft er toch talent voor.
Floriade komt van het Latijnse woord ‘Flos’: bloem.
Dus de PVV zit er met zijn ‘bloemetjesmarkt’ niet ver naast.

 

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Arboretum

Erger

‘Iedere leerkracht reflecteert op zijn praktijk en handelen in de klas. Alle leerkrachten samen reflecteren constant over het onderwijs op school. Hierdoor wordt de beste weg gevonden om de gestelde doelen te bereiken.’
Is dit een letterlijk citaat uit de geweldige tv-serie ‘De Luizenmoeder’ die op zondagavond wordt uitgezonden?
Helaas.
Het citaat komt letterlijk van de site van een Almeerse basisschool.
De Luizenmoeder is hilarisch.
En schurkt tegen de werkelijke onderwijswereld aan.
“Die moeders op het schoolplein zijn net zo verschrikkelijk als vroeger”, zucht mijn vrouw Jessica.
“En die schooldirecteur met zijn managementtaal”, zucht ik mee, “ik ken er tientallen.”
“Wat is er dan niet echt aan De Luizenmoeder?”, wil Jessica weten.
“Mwah”, zeg ik, “er zit een cabaretesk sausje over heen. “Als je dat weghaalt, heb je zoals het werkelijk toegaat op scholen.”
“Triest”, concludeert Jessica.
Ik surf nog eens naar een andere basisschoolsite.
‘School is niet de enige plek waar kinderen leren hoe de wereld in elkaar zit. Door school, gezin en buurt samen te brengen, bouwt onze school aan een leefwereld waarin kinderen in de volle breedte kunnen leren en ontwikkelen, samen met gezinsleden en buurtbewoners.’
Ik lees het voor aan Jessica.
“In het echt is het nog erger dan in De Luizenmoeder”, concludeert ze.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Erger

Verward

Op de Esplanade ins Stad sta ik te hannesen met de sloten van mijn fiets.
“Ik kom uit Gambia. Niet genoeg geld. Heb jij geld?”, vraagt mij een man die uit het niets en het aardedonker komt opdagen.
We zijn de enige twee op het plein.
“Ik pin altijd”, zeg ik, verder hannesend.
“Geld”, roept de man.
En er klinkt nog een taal die ik niet ken.
“Nee”, antwoord ik resoluut.
De man vloekt hartgrondig.
In het Nederlands, dat weer wel.
Dreigend kijkt hij me aan.
In zijn ogen zie ik verwarring.
Ik heb mijn kettingslot los en laat het flink rammelen.
De man doet een stap achteruit en vloekt nogmaals.
De politie bellen lijkt me geen optie.
Mijn iphone zou wel eens de rode lap op de stier kunnen zijn.
Wat te doen bij een handgemeen, schiet het door me heen.
In zo’n geval hoef je niet sterk te zijn, maar wel snel en als eerste uithalen.
Maar dan ben ík weer de pineut.
Op een proces verbaal voor openbare geweldpleging zit ik niet te wachten.
Dan verdwijnt de man in het donker.
Ik hoor hem tieren en zie nog net een gebalde vuist in de lucht.
Hulpverleners zullen dit stukje wel stigmatiserend noemen.
En dat maakt het echt verwarrend.

 

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Verward

Van de redactie

“Meneer, heeft u mijn e-mail ontvangen?”
Ik heb een best aardige man aan de telefoon.
Of ik zijn e-mail ontvangen heb… ik heb geen idee. Ik zie zeker honderd e-mails per dag op de redactie.
Na wat doorvragen vind ik zijn mailtje.
De man heeft een stukje gestuurd met een foto. Hij bedankt een zuster in het Flevoziekenhuis die goed voor hem heeft gezorgd.
“Ik vind dat dat in de krant moet”, roept hij enthousiast.
“ja ja”, probeer ik me er uit te redden, “ik ga het morgen even overleggen met mijn collega’s.”
Eigenlijk vind ik dat het helemaal niet in de krant moet.
“Dan belt u me natuurlijk wel even na dat redactie-overleg”, zegt de man.
“Meneer”, zeg ik, “dat gaat echt niet. Dan heb ik echt een assistente nodig als ik daaraan moet beginnen.”
Ik heb een visioen van een koffie brengend leuk klokvormend rokje dat de hele dag mijn telefoon beantwoordt, mijn agenda bijhoudt, en ’s middags de cup-a-soup bereidt.
En dat bellers met kluiten in het riet stuurt.
“Dit is echt een leuk stukje”, roept mijn collega. “Ik heb het al online gezet en de lezer gemaild dat we het plaatsen.”
En weg is mijn visioen.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Van de redactie

Vlag

“Er komt geen Nederlandse vlag in de raadzaal”, zeg ik tegen mijn vrouw Jessica. “De meerderheid van de raad wil dat niet.”
“Wat is er mis met de Nederlandse vlag?”, wil ze weten.
“Met die vlag is niks mis”, zeg ik, “alle raadsleden houden er zielsveel van, ze willen zich er dood voor vechten.”
“Maar waarom willen ze die vlag dan niet?”, vraagt Jessica, “dat snap ik niet.”
“Ze willen die vlag niet omdat het voorstel om hem op te hangen van de PVV kwam”, leg ik uit.
“Nou snap ik er helemaal niks meer van”, roept mijn vrouw.
“Een aantal partijen vindt de oproep van de PVV om de vlag op te hangen nationalistisch”, zeg ik. “De vlag ophangen verdeelt de samenleving, zeggen ze.”
“En wel iedereen het volkslied zingen bij het Nederlands elftal, met de hand op het hart”, zegt Jessica. “Dat is toch ook nationalisme ten top?”
“De SP zei dat we geen vlag nodig hebben om ons Nederlander te voelen”, gooi ik olie op het vuur.
“Dan wil die partij vast wel de Ajax-vlag in de raadzaal”, zegt Jessica. “Da’s een rooie vlag.”
“Kansloos”, zeg ik, “dat wil D66 niet, want haar fractievoorzitter Jan Lems is voor Feyenoord.”
“De Nederlandse vlag is dus gewoon ordinaire partijpolitiek”, concludeert Jessica.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Vlag