Coffeeshop

“De drie bestaande coffeeshops in Almere leiden niet tot extra criminaliteit”, zei agent Tom Nauta, teamchef van de Almeerse politie, tijdens de bijeenkomst in het stadhuis over de mogelijke coffeeshop in Buiten.
“Coffeeshops leiden tot een enorme toename van de criminaliteit”, zei raadslid Johan van der Kroef van het CDA tijdens de politieke markt afgelopen donderdag.
Tja.
Wie moet ik nu geloven?
Nauta, of CDA’er Van der Kroef.
Ik neig naar de eerste.
Maar ik weet natuurlijk niet hoe vaak CDA’er Van der Kroef in de omgeving van de coffeeshops te vinden is.
Ligt hij er ’s avonds tussen de struiken?
“Aha, een jongen met een petje: crimineel.” En hij zet een streepje in zijn opschrijfboekje.
Of liegt Nauta?
Dit laatste ligt weer in de lijn van de partijen ter rechter zijde die de criminaliteitscijfers in Almere niet geloven.
Hoe weten die politici dat? Doen ze zelf onderzoek? Welke cijfers hebben zij dan?
De inwoners van Buiten denken dat met de mogelijke coffeeshop hel en verdoemenis over hun stadsdeel wordt uitgestort: huizen niks meer waard, enorme rotzooi op de grond, kinderen moeten binnen blijven, verkeersopstoppingen, dealen in het park.
Buiten wordt als een soort Kopenhaags Christiania-stad.
Eerder nog, als de drugswijk van Escobar in Colombia.
Ik zie de kop al voor me: drugsoorlog bij Meridiaanpad.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Coffeeshop

Floriade (2)

“Meneer Mienstra, hoeveel krijgt u door de gemeente ruimhartig betaald voor uw pro-Floriade-artikelen in de krant?”
“Meneer Beijer, uw column ‘Floriade’ van vorige week is natuurlijk fors betaald door de gemeente.”
De gemeente koopt lokale, regionale en zelfs landelijke journalisten om ten behoeve van de Floriade-lobby.
Dat is de stellige overtuiging van de anti-Floriadelobby, verenigd in een of ander vaag collectiefje.
De pers en de Floriade… da’s een groot mega-galaxy complot.
Nu moet ik zeggen dat college Beijer in een onverwacht dure auto rijdt.
Ik zag hem zelfs zaterdag in een te trendy jasje op de Dag van de Democratie.
Verdacht.
Nu is mijn 14 jaar oude Skoda ook aan vervanging toe.
“Schrijf nog een keer iets positiefs over de Floriade”, adviseert mijn vrouw Jessica.
“Kijk, dit is een leuk modelletje”, wijst ze op haar tablet op de BMW-site.
Ik bel meteen wethouder Herrema.
“Tjeerd, amice, wat heb je over voor een pro-Floriade-artikel?”
Ik houd intussen online mijn bankrekening in de gaten.
Als ik ophang zeg ik tegen Jessica: “Die Skoda gaat er volgende week uit. Welke BMW wil je? “
Jessica gaat voor Floriade-groen.
Telefoon…
Amigo Tjeerd.
“Schat”, zeg ik tegen Jessica, “het wordt ook nog die luxe camper die je altijd al wilde.”

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Floriade (2)

Staken!

De deuren van de scholen gaan 5 oktober op slot. De juffies willen meer geld en minder hard werken.
Dus… de boel gaat plat.
Op naar het Zuiderpark in Den Haag. Actie!!
Daar gaan de juffies leuke liedjes zingen en creatieve spandoeken ophangen.
Want juffies, daar gaat het om.
Meesters zijn zo’n beetje uitgestorven.
Een beetje vent gaat niet meer voor de klas.
Nu is het werken op school leuk.
Maar de heisa er om heen….
De inspectie die in je nek hijgt.
Ouders die vinden dat de juffies het niet goed doen.
“Mijn kind moet naar het VWO.”
Terwijl VMBO-kader het hoogst haalbare is.
De administratie van iedere scheet die in je klas gelaten wordt, daar kan een internationaal logistiek bedrijf een puntje aan zuigen.
De lessen zijn eigenlijk van ondergeschikt belang.
Maar staken?
Zo ouderwets.
Ik zeg: echte actie is effectiever dan crea-bea zijn in het Zuiderpark.
Administreer een maand niks meer.
De onderwijsinspectie geven we een gebiedsverbod.
Geef alleen lessen die er toe doen.
Klagende ouders worden verplicht een uur les te geven voor iedere klacht.
En ’s avonds en in het weekend werken?
Niet meer doen.
Een caissière gaat toch ook niet voor haar plezier thuis achter een kassa zitten.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Staken!

Vbfrinhe

Telefoon op de redactie.
Die staat vandaag niet stil. Voor het overgrote deel opgewekte en aardige lezers.
En ook ondernemers en politici.
Allemaal de vriendelijkheid zelve.
“Goedemorgen, Almere DEZE WEEK met Robert Mienstra”, zeg ik goedgemutst
“Ja, ik wou effe weten waarom u niet heb teruggebeld?”, klinkt het dreigend.
“Met wie spreek ik?”, vraag ik.
Er klinkt iets onverstaanbaars wat ik uitleg als Vbfrinhe.
“Meneer Vbfrinhe”, zeg ik, “waar gaat het over?”
“Ik heb een stukkie ingestuurd over de Bingo”, zegt Vbfrinhe (hij spreekt het uit als Bincho), “en waarom krijg ik daar geen interview over?”
“Meneer Vbfrinhe, we krijgen hier ruim 100 mailtjes per dag, ik kan toch niet al die…”, probeer ik.
“Klets niet man”, onderbreekt Vbfrinhe. “Dit is zo’n mooie Bincho. Iets voor de voorpagina.”
“Sorry meneer Vbfrinhe”, zeg ik, “gaan we niet doen.”
“Wat is dit voor een krant”, schreeuwt Vbfrinhe. “Ik wil een interview, desnoods telefonisch.”
“Misschien een korte aankondiging op pagina 53”, zet ik Vbfrinhe op zijn plek.
“Ik ga naar een andere krant”, brult Vbfrinhe.
“Heel goed”, zeg ik, “ik heb hier het nummer van de Volkskrant voor u.”
Het lijkt of de lijn dood valt.
Weg is Vbfrinhe.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Vbfrinhe

Froukje

“Dit is waar het om gaat”, zegt wethouder Froukje de Jonge van het CDA in haar kamer in het stadhuis.
Ze heeft me uit de doeken gedaan hoe de armoedebestrijding in Almere een boost gaat krijgen.
Het stuk van ongeveer 500 woorden zit al in mij hoofd.
Ik kijk stiekem op de klok.
Zes uur.
Thuis staan de piepers waarschijnlijk al op.
Buiten regent het pijpenstelen.
Ik weet dat de wethouder een sportief tiepje is.
“Ben je op de fiets?”, vraag ik.
Somber knikt ze.
‘M’n haar’, zie ik de wethouder denken.
“Ik ben ook op de fiets”, zeg ik. “We hebben allebei wind mee.”
“Zullen we het eerste stukje samen fietsen?” vraagt de wethouder.
Gedeelde smart is halve smart.
Ik woon in Parkwijk, zij een stukje verderop.
In de stortregen halen we onze fietsen van het slot.
Ik ben op een flitsende fiets met dertig versnellingen.
De wethouder op een zwarte opoefiets.
Met één versnelling.
Gezellig keuvelend fietsen we richting Parkwijk.
Haar capuchon waait af.
Het deert haar niet meer.
Nergens is een auto te bekennen, maar toch stoppen we keurig voor het rode verkeerslicht.
Met de wethouder erbij moet ik nu ook wel in de remmen.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Froukje

Esplanade

Ik loop met een kennis uit Heerenveen ’s avonds richting KAF.
We gaan zowaar een voorstelling bezoeken in de schouwburg.
“Kijk”, zeg ik, wijzend op het weerwater, “dit is weer water. Vroeger was het land. Vandaar de naam van de plas.”
“Dan ga ik toch voor het Sneekermeer”, zegt het bezoek. “Ze gaan hier toch een woonwijk in bouwen? Dat zou in Friesland ondenkbaar zijn.”
Ik trap niet in de valkuil van de Floriadediscussie.
En roem de Almeerse architectuur.
Da’s wat anders dan die bouwvallige dorpjes in Friesland.
Ik wijs op het hotel, de flats langs het Weerwater.
Ik ben in de wieg gelegd voor stadsgids.
“Het theater lijkt wel te drijven op het water”, roep ik euforisch. “We zijn als stad iconisch!”
“En dit plein heet de Esplanade”, vertel ik.
“Dat betekent eigenlijk exercitieplein”, zegt het bezoek. “In oude steden lag dat bij de citadel.”
Mijn bezoek kent haar klassiekers.
“Hebben we ook”, roep ik enthousiast en trek haar mee naar de Citadel in het nieuwe stadshart.
Als we terug zijn op de Esplanade, blijft het bezoek staan.
“Mwah”, zegt ze, “ik vind dit plein toch meer weg hebben van een snelweg op een autoloze zondag.”

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Esplanade

Bier

“Alstublieft, consumptiemuntjes”, zegt het meisje bij de ingang van KAF als ik op weg ben naar de Floriadebijeenkomst in de Middenzaal.
‘Mooi, na afloop gratis bier’, denk ik vergenoegd.
Bij de slotwoorden van de opperstalmeester spoed ik mij al naar de bar.
Maar dat idee hadden heel veel anderen ook al.
“Een bier en een cola”, bestel ik dorstig.
Mijn collega moet nog op de fiets naar huis.
“Bier kunt u niet krijgen op muntjes”, zegt het meisje achter de bar. “Bier moet u zelf betalen.”
Ik kijk haar stomverbaasd aan.
“Cola krijg ik wel op muntjes, maar bier niet?”
“Sorry meneer, opdracht van mijn manager. De organisatie van de Floriade wil niet betalen voor alcoholische dranken.”
Ik val stil.
Zelden zo zout gegeten.
“Dus met muntjes geen bier, maar met euro’s wel?, vraag ik.
Het meisje kijkt me verveeld aan.
Ik besluit in arremoede voor cola.
Ik zie veel mensen met een glas bier in hun hand.
KAF wordt rijk.
Thuis schenk ik mezelf twee kopstootjes in.
En flikker de overgebleven muntjes in de vuilnisbak.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Bier

De Redactie

‘Harde werkers. Cafébezoekers. Ongezonde eters. Avonturiers. Nachtbrakers. Journalisten.’ Zo beschrijft oud hoofdredacteur Willem Meiners van de Gooi- en Eemlander op de achterflap van het boek’ De Redactie’ de redactieleden van zijn krant.
Het boek over de glorietijd van de Gooi-en Eemlander werd afgelopen zaterdag ten doop gehouden in Hilversum.
In café Le Journal.
Na een half uur was het al raak.
“Wiebennu?”, bralt een oud-journalist mij toe.
Hij wankelt en struikelt over het opstapje.
Ik vang hem op en noem mijn naam.
“Ne ne nooit vanuh gehored”, gaat de hij vervolgens finaal onderuit.
Ik denk aan mijn oude chef redactie, aan Cor.
“Journalistieke verhalen maak je het beste in de kroeg”, placht hij altijd te zeggen. “Daar hoor je de beste verhalen.”
En stelde vervolgens een persuurtje in, in een café aan de Grote markt waar  medewerkers van het stadhuis en gemeenteraadsleden voor werden uitgenodigd.
Na een aantal glazen kwamen de verhalen los en vulde zich de krant voor de volgende dag.
Cor had dus gelijk.
En Willem Meinders ook.
Maar dat waren de gloriejaren.
Nu zit op het stadhuis alles dichtgetimmerd achter tientallen communicatiemedewerkers en zijn de rijen van de coalitiepartijen hermetisch gesloten.
En niemand komt meer in de kroeg.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor De Redactie

Kip

De politieke markt op donderdagavond is vrijwel altijd saai.
Even op een rijtje: De dames van de VVD en ChristenUnie zijn best pittig. Leefbaar Almere, geen idee waar die partij voor staat, de PvdA vindt alles van het college wel best, D66 hoor je weinig van, het CDA idem dito. GroenLinks keert meestal op haar schreden terug, AP/OPA knikkebolt, de SP zou het kunnen, maar pakt nooit door en de PVV is soms wel lachen. Dan is er nog een eenmansfractie, maar daar ben ik de naam van vergeten.
Vorige week zat ik bij het onderwerp ‘speeltuinen’.
Het item was voorbereid met maar liefst zes documenten.
In de ene wijk staat een wipkip teveel, in de andere wijk een wipkip te weinig. Dat was samengevat het probleempje.
Dus wordt er een ambtenaar ingevlogen die met allerlei sheets vol kleurtjes, stippen en een heuse legenda aangeeft wat de regelgeving is. Met percentages, aantallen kinderen, oppervlaktes, verhoudingen en gemeentelijk beleid dat niemand kent.
Zoals zo vaak raakten de raadsleden ook hier het spoor bijster in de mêlee van feiten.
Men hing loom achterover, hanneste wat met microfoons.
Maar vuurwerk?
Een vuist op tafel… ik-wil-nu-meer wipkippen… ho maar.
Aan het eind van de wipkippenvergadering leek er niets besloten.
Tijdens de vergadering schreef ik gedichtjes.
‘Verhip,een wipkip,
Dat is voor de raad
weer een uurtje beuzelpraat’

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Kip

Kaal

“Bam”, hoor ik tegen mijn auto.
Ik rijd over een zebrapad en een voetganger die meende dat hij voorrang had, trapt tegen mijn auto.
Hij was een meter van het zebrapad.
Toegegeven, met een paniekstop met rokende banden had ik hem voorrang kunnen verlenen. Misschien wel moeten verlenen.
Maar tegen mijn auto trappen is een brug te ver.
Ik maak dus alsnog de paniekstop.
Stap uit en wil de man verbaal te lijf gaan.
Minimaal.
Mijn highkick mag er ook wel wezen.
“Guppekop”, schreeuw ik. “Mot je nou?”
Op de andere rijbaan stopt een speknek in een zwart Golfje met dubbele uitlaat.
Type patjepeeër.
“Vijfenvijftigplussers kennen ook niet rijen”, schreeuwt hij mij door zijn raampje toe.
“En kale mannen zijn impotent”, schreeuw ik terug.
De  patjepeeër heeft geen haartje op zijn hoofd.
Furieus gooit hij zijn portier open, kennelijk met de bedoeling mij te lijf te gaan.
In zijn woede vergeet hij zijn gordel af te doen.
Woest rukkend zoekt hij de sluiting van zijn gordel.
“Pinkeltje!”, pest ik en spring in mijn auto.
Met rokende banden scheur ik weg.
De voetganger was inmiddels in de benen.
Maar die kom ik nog wel een keer tegen.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Kaal