Ik keek in de eerste weken bij Omroep Almere mijn ogen uit. Wat een apparatuur, wat een knopjes. En allemaal enthousiaste vrijwilligers. Dat zou een grote overgang worden van krantenjournalist bij Almere DEZE WEEK naar medewerker bij een omroep.
Zoals ik in mijn vorige blog al schreef, bij mijn afscheid kreeg ik van alle bezoekers geld om een nieuwe weg in te slaan. Filmpjes maken. Ik kocht de benodigde apparatuur.
Ik had bij de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ) al een cursus gevolgd: filmen met je mobiel. Er ging een wereld voor me open. Ik had helemaal geen grote camera nodig. Mijn mobiel en een set draadloze microfoontjes en een kleine lamp. Ik werd mobile journalist.
Ik had Anna Holligan, journaliste van de BBC, in mijn laatste jaar bij ADW ontmoet. Ze wilde met mij een radioreportage over Almere maken. Een hele middag waren we op pad in Almere. En alles deed ze mobiel. Een eyeopener was dat.
Anne heeft in Den Haag zelfs een bakfiets met een mobiele studio.
Ik koos voor een stevige rugzak waar mijn equipement in past.
12 november ging ik samen met mijn kleinzoon Lucas op pad voor mijn eerste filmpje voor Omroep Almere. De drone ging mee. Lucas moest de drone bedienen. Ik had er geen kaas van gegeten. We wandelden het Rietzangerpad in het Kromslootpark voor een reportage. We hebben een hele middag opnames gemaakt.
13 november ging ik editen. Dat heb ik mezelf moeten leren. Het kostte me een dag om een acceptabel resultaat op mijn youtubekanaal te plaatsen. En daarna de publicatie op omroepalmere.nl.
Da’s nog wat anders dan in een uurtje een artikel bij de krant eruit te jagen.
Mijn plan bij mijn afscheid was: filmpjes maken. Ik heb er inmiddels tientallen gemaakt. Voelt het als werk? Nee, absoluut niet. Maar er was wel stress.
Volgende keer: deel 3: wat er fout ging bij filmpjes maken