Zei die Caminovrouw dat de eerste stap de moeilijkste is? Ik kom vandaag mijn bed haast niet uit. De tweede stap is nog veel moeilijker dan de eerste. Maar ik verman mij.
In mijn super sportieve outfit vertrek ik om negen uur voor dezelfde route. Ik wil iets verder nu, De achillespees speelt nog steeds op, maar ja wat is twee dagen oefeningen (die ook pijn doen).
Ik bereik het Fongerspad en sla linksaf richting de Floriadebrug, mijn doel van vandaag.
“Goedemorgen”, groet een wandelende vrouw me die me inhaalt. Wat een tempo. Ik voel mij een strompelende oude man. De vrouw is in een mum uit het zicht verdwenen.
Rechtsaf het Lumièrepad op naar de Weerwaterbrug, mijn doel.
Bij het hangplekje ligt een man in een slaapzak. Dat doettie goed, denk ik.
Ik zie dat hij wakker is. “Goeiemorgen”, groet ik hem. En zowaar klinkt er een vrolijk “mogguh”.
Groeten tijdens het wandelen is zo gek nog niet, zoals die snelle mevrouw deed.
“Yes
”, roep ik uit als ik de bamboespijlen van de Weerwaterbrug vastpak. Doel bereikt.
Ik kijk over het Weerwater uit en zie het enorme rondje dat zich uitstrekt naar de Esplanade.
Mijn God.
Wat een eind.
Ik loop (min of meer) terug naar huis. 3,91 kilometer in 49 minuten.
Toch wel tevreden stap ik onder de douche. Dat is zweten, zo’n wandeling
Morgen komt deel 3