“We gaan nieuwe schoenen kopen voor je”, zegt mijn vrouw Jessica.
Mopperend slenter ik achter haar aan naar de goedkope schoenenzaak aan de Stationsstraat 2.
Jessica vindt een paar Skechers.
“47 euro”, zegt ze.
Ze passen.
“Ik neem ze”, roep ik.
“Geen ander kleurtje proberen?”, vraagt Jessica.
“Ze zitten als gegoten”, zeg ik en been naar de kassa.
“84 euro”, zegt de caissière in gebrekkig Engels.
“Er staat bij de schoenen 47 euro”, zegt Jessica.
Maar ik heb al gepind.
We begrijpen uit het Engelse gebrabbel dat dat een ‘vanaf-prijs’ is.
“Ben je mooi ingetuind”, vindt Jessica.
De caissière drukt op een knop en meldt me dat ik nog moet betalen. Er komt geen kassabon.
Maar ik zag toch duidelijk ‘akkoord’ op het pinapparaat.
“I have payed”, begin ik nu ook in mijn beste Engels.
De caissière volhardt dat ik niet betaald heb.
Ik pak mijn Rabobank-app en laat zien dat er 84 euro is afgeschreven.
Maar dat is niet genoeg voor de caissière.
Ze roept haar cheffin erbij.
Haar Engels is nog slechter. In het Nederlands zijn we kansloos.
Dan wil ze mijn bankafschrift fotograferen.
“No way”, roep ik en trek mijn telefoon weg.
“Kom op met die kassabon”, wordt Jessica nu bits.
“Kom hier met die schoenen”, zeg ik, “we gaan.”
Uiteindelijk schrijft de cheffin een handgeschreven kassabon uit.
We zijn inmiddels een half uur verder.
“Je bent getild met die 84 euro”, zegt Jessica.
“Bijna 2x”, zeg ik, “die goedkope schoenenzaak is eigenlijk de duurste.”
Afzetterij
