4 kopjes thee: 20 euro
Ik was met mijn vrouw Jessica een middag/avondje naar Amsterdam. Uit eten.
Als geboren Amsterdammers, ja Jessica en ik kennen nog steeds plat Amsterdams praten, kwamen we aan op het Centraal Station. Dat bleek helemaal verbouwd. We moesten aan een paar straatcoaches vragen hoe we er uit kwamen. Maar goed, we bereikten uiteindelijk café Karpershoek, naar gezegd het oudste café van Amsterdam. Het enige Amsterdamse was de ober. Dat hoorde ik aan zijn accent. Het bierdrinkend publiek kwam met name uit Oost-Europa.
Op naar de Thai in de Nieuwezijds Voorburgwal. Wandelend. Mijn hemel, je bent daar in die straat je leven niet zeker. Alle fietsers komen uit Japan: kamikaze-piloten. ze komen van alle kanten, voor en achter, tegen de rijrichting in en over de stoep.
De Thai was oke. Daarna op weg naar café Scheltema. We maaien ons een weg door de rolkoffers, razende fietsers, stomdronken gasten en een menigte mensen die alleen maar tegen je opbotsen. En alles in een continue walm van wiet.
Alle kroegen afgeladen vol. We belanden in een koffie/theezaakje bij de Dam. Beleefd vraag ik naar de rekening, want ik wil ook wel een keer betalen.
4 glaasjes thee….. 20 euro. Ik wil de ober aanvliegen, want ik zag de rekening als een stoot onder de gordel. Jessica voorkomt een handgemeen.
Opgelucht komen we met de trein aan in Almere, halen de fietsen uit de fietsenstalling van het station en gaan op weg naar huis.
Geen kip op straat, geen fietser te bekennen. En… frisse lucht. Amsterdam kan me gestolen worden.
Leve Almere.
En als er in Almere godbetert ook een winkel komt met alleen maar exclusieve badeendjes, dan koop ik een fles whisky en een geweer, om mezelf een ongeluk aan te doen.