Biografie Columns

Mijn leraar Nederlands vond mijn producten op de middelbare school (Het Amsterdamsch Lyceum) maar niks: een 6- was voor mij het hoogst haalbare.

Dus haalde ik mijn gram in de schoolkrant. Onder pseudoniem, dat wel. Schande werd er over gesproken. Na één artikel werd ik alweer uit de redactie geflikkerd.

Universiteit
Op de universiteit ging dat een stuk beter. Pas na maanden werd mijn pseudoniem achterhaald en kon ik bij de baas van de VU verschijnen. Dat ik het beleid van de universiteit vergeleken had met het gas dat vanuit een beerput naar boven borrelde, kon hem niet echt bekoren. Mijn carrière op de VU zou wel eens vroegtijdig kunnen beëindigen als ik zo door zou schrijven, benadrukte hij. Einde redacteurschap.

Columns
Vanaf mijn 25ste kwam er verandering. Ondanks mijn leraar Nederlands en de directeur van de VU kwamen er tal van opdrachtgevers op mijn pad: columns in een onderwijsblad, een blad voor het ministerie van Ontwikkelingssamenwerking, het gevreesde Delphoi en vele andere periodieken.
Toen ik een aantal jaren in het onderwijs zat, mocht ik zelfs een boekje schrijven over het ambacht van ‘leraar’. Dat deed ik geheel op eigen wijze. Het streelt nog steeds mijn ego dat het in tal van bibliotheken te leen is.

Gooi- en Eemlander/ Dagblad van Almere
Op een gegeven moment werd ik ‘ontdekt’ door redacteur Marcel Beijer van de Gooi- en Eemlander en het Dagblad van Almere. Vanaf 13 mei 1998 schreef ik vier columns per week voor die kranten. Mijn illustere hoofdredacteur Cor van Mulligen spoorde me aan om zo te schrijven dat ‘de ene helft van de lezers voor me was, en de andere helft tegen me.’ Dat leverde een leuk aantal opzeggingen van abonnees op, nog meer fantastische ingezonden brieven en vele ritjes naar Hilversum waar de baas van Cor zetelde.
Hoogtepunten in die tijd waren enkele collega-journalisten. Eentje, een vrouw uiteraard, wilde niet meer dat stukken van haar op dezelfde pagina als mijn columns werden geplaatst. Ik was daar erg trots op.
Ik werd zelfs voor een stukje waar ik erg mee in mijn nopjes was, voor de Raad voor de Journalistiek gedaagd. Door de VVD. Dat streelde mijn ego nog meer. De VVD werd op alle fronten door de raad in het ongelijk gesteld. Dit was echt het winnen van een prijs.

Excuuskrant
In die tijd daalde het aantal abonnees van de bladen dramatisch. Niets stond een overgang naar het nieuwe Telegraafblad Almere Vandaag in de weg. Al snel moest de chef van de redactie van deze krant links en rechts excuses aanbieden voor zaken die lezers in mijn stukjes meenden te lezen. Een heerlijke tijd. Vooral ook omdat het aantal fans snel steeg.

Hoeksteen
In 2005 startte in Almere een nieuwe krant: Almere DezeWeek. Marcel en ik werden gevraagd om de hoofdredactie te gaan doen. En natuurlijk om een column te gaan verzorgen. Dit werd De Hoeksteen.
Inmiddels is Almere DezeWeek de succesvolste krant van Flevoland. De Hoeksteen onomstreden omstreden.

Maaiveld
Met de leeftijd komt de wijsheid. Inmiddels geven Marcel en ik cursussen over alles wat met media te maken heeft. En zo geven wij ons credo door: het hoofd moet altijd boven het maaiveld uit: dan word je gelezen.