Boeien

“Ik sleep u voor het meldpunt discriminatie”, bitst de vrouw aan de redactietelefoon. “Het is een schande wat u schrijft.”
Ze scheldt nog een tijdje door.
Ik schreef onlangs een column waarin ik twee corpulente bejaarden opvoerde die in een Canta door Almere scheurden.
Het woord ‘corpulent’ was volgende de beller zwaar discriminerend.
Corpulent betekent dik, gevuld, gezet en zwaarlijvig.
Tja, dat waren die bejaarden.
“Leuk”, zeg ik tegen de dame. “Ik heb nog nooit voor het gerecht gestaan wegens discriminatie.”
“De dame scheldt me vervolgens de huid vol en hangt op.
Twee dagen later krijg ik een mail.
“Ik doe aangifte bij Meldpunt discriminatie en zal ook bij hart van Nederland mijn verhaal doen. Zodat men op de televisie een ieder kan melden hoe de redactie van Almere deze Week te werk gaat.”
Deze mevrouw is boos omdat James E. Purvis de cultuur van Almere lager inschatte dan die van Hoogezand-Sappemeer.
“Dit is zeer discriminerend voor de inwoners van Hoogezand-Sappemeer, alsof zij minderheden zijn”, schrijft de mevrouw.
Oei, ik word nu twee keer voor het meldpunt discriminatie gesleept en een keer voor de camera’s van Hart van Nederland.
Ik hoop dat deze week een agente mij in de boeien slaat.
Die het tegenovergestelde is van corpulent, dik, gevuld, gezet en zwaarlijvig.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Boeien

Rechts

“Ik kom van rechts, lul”, snauwt een fietsende moeder mij toe. Samen met haar kind van een jaar of zes zorgt ze ervoor dat ik vol in de remmen moet op het fietspad waar de Cinemabrug bij de Aardbei over de Stadswetering gaat.
Nu is links en rechts in de Almeerse politiek best lastig. Maar in het verkeer is er maar één duiding mogelijk.
Ik kom sodeju van rechts.
Wars van een leuk relletje ben ik niet, dus ik besluit mams, die er overigens best mag wezen, aan te spreken
En in de verkeersregels tellen een leuk rokje en dito topje niet.
“Hee, tuttebol, kom eens hier”, snauw ik terug.
Ze stopt en kijkt me aan alsof ik een vuilnisbak ben.
“Waar zit jouw rechterhand”, vraag ik.
Zowaar, haar antwoord is goed.
“En waar sta ik?”, vraag ik dan, “aan de kant van welk handje?”
“Jij moet niet zeiken”, snauwt tuttelbolletje, “ik heb gewoon voorrang. Bovendien heb ik een kind bij me.”
Des te meer redenen om links en rechts goed uit elkaar te houden, dunkt me.
Nu weet ik dat het opleidingsniveau in Almere onder het landelijk gemiddelde ligt.
Dagelijks zie ik daar de bevestiging van op de social media.
Maar dat het zo erg is.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Rechts

Mevr. De S.

“Altijd maar klagen die Robert Mienstra zonder wederhoor. Nee schrijf dan verdomme eens over de hulpdiensten als ze weer worden aangevallen terwijl ze eerste hulp verlenen.”
Mevrouw De S. is boos op me en dat laat ze weten ook op onze facebook.
Ik schreef twee artikelen over de brand in de Govert Flinckstraat, en een redactioneel commentaar.
Ik meldde het wederhoor van de gemeente, de brandweer en de verhurende organisatie van het pand waar brand was.
Zonder wederhoor?
Sodeju. Notabene drie maal.
Maar het is nog niet genoeg voor mevrouw De S.
“Het gaat erom dat Robert Mienstra vaak denigrerend schrijft over de hulpverleners”, bitst ze.
“Nou wordtie mooi”, roep ik tegen mijn vrouw Jessica. “Dat mens gaat te ver, dit is smaad en laster.”
Jessica grinnikt.
“Facebook, he”, zegt ze, “jij doet het in de krant ook helemaal fout.”
“Wat krijgen we nou?”, roep ik verontwaardigd.
“Als jij wederhoor wilt, moet je niet de gemeente, niet de brandweer en niet de verhuurder bellen”, zegt Jessica.
“Maar dat is de journalistieke code”, roep ik, “wederhoor halen.”
“Je doet het bij de verkeerde”, grijnst Jessica, “voor al het wederhoor bel je in het vervolg die mevrouw De S. van facebook.”

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Mevr. De S.

Maaien

Parkeren in de stad wordt steeds lastiger.
Op de parkeerplaatsen tiert onkruid welig en overhangende bomen nemen de plek van auto’s in.
“De gemeente haalt het onkruid niet meer tussen de tegels vandaan”, mekkert een inwoner. “Het is hier geen gezicht.”
“Hoog gras? Daar ontploffen de tekenkolonies in”, klaagt de volgende.
“Ons grasveld in de wijk is een wildernis”, roept een derde. “Alleen maar hoog opgeschoten onkruid. Dat veld hoort netjes gladgeschoren te zijn.”
“De heggen zijn veel te hoog. Je kan niet meer om de hoek kijken. Dat is zo onveilig”, klinkt de volgende. “Hebben ze geen snoeischaar bij de gemeente?”.
Bij mij in Parkwijk werd onlangs een groot veld met prachtige Pinksterbloemen
rücksichtslos door de gemeentelijke maaimachines gemaaid, een kopje kleiner gemaakt.
Ieder jaar genoot ik met volle teugen van de bloemenzee. De lente bloeide volop midden in de wijk. Het lila-roze tot paarse van de pinksterbloemen harmonieerde zo mooi met de wit-roze madeliefjes en het gele Klein Hoefblad.
Er werd altijd keurig omheen gemaaid.
Nu, een week later… de maaimachines kwamen nogmaals om het karwei af te maken.
De man van de maaimachine draaide aan het eind van zijn klus eens een sjekkie, tevreden uitkijkend over het resultaat.
Een bruine, kale, egale, stoffige vlakte.
Er is dus hoop voor de klagers.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Maaien

Klagers

Wat een drukte hier”, zegt mijn vrouw Jessica als we bij The Boathouse bij de Noorderplassen aan komen fietsen waar we luxe willen lunchen.
Het strand is overvol.
De bijbehorende auto’s staan tot aan de einder geparkeerd.
Dreunende bassen klinken uit boomerboxen.
“Kijk”, schreeuw ik in Jessica’s oor, “daar loopt zeker voor 10 jaar gevangenisstraf.”
Ze kijkt de tattooboys stiekem na.
“Hier was ook die moord in koelen bloede”, wijs ik op de grijze flats.
Als we op het terras zitten, kijk ik goedkeurend naar de voortrazende speedboten.
Patjepeeërs aan het roer, blonde dellen op de voorplecht.
We zijn in de onderwereld van Almere aanbeland.
“Daar komt camping Waterhout”, wijs ik om een hoekje.
“Mooi plekje”, knikt Jessica nippend aan een witbiertje, “Waterhout is toch die rustige, rustieke camping voor bejaarden aan het Weerwater?”
“En de bewoners van de Noorderplassen maar klagen dat ze daar lawaaioverlast van krijgen”, grijns ik. “En dat hun uitzicht bedorven wordt.”
Jessica kijkt eens naar de eindeloze rijen te dure auto’s voor de flats.
Ik gluur naar de dellen.
“Levendig plekje hoor”, zegt Jessica, “jammer dat die camping hier het woongenot van de bewoners gaat verpesten.

 

 

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Klagers

Lik

Met Marcel Beijer maak ik nu een serie artikelen over Almere Binnen, de gevangenis in Almere.
Ik was al vaker in gevangenissen geweest. Als journalist en als bezoeker van gedetineerden.
Dus het voelde als thuiskomen.
“Uw koffertje moet in het kluisje.”
“U moet uw broekriem af doen.”
“U mag alleen een opschrijfboekje mee en een pen.”
Ik sputter tegen. “Voor mijn interviews wil ik een opname-apparaatje mee. Ik wil letterlijk citeren.”
Moeilijk, moeilijk, moeilijk.
Maar het mocht.
Buiten stond een bord waarop staat dat het terrein verboden is voor vuurwapens.
Maar die heb ik zelden bij me.
Ik ben blij verrast als mij een echte cel getoond wordt.
‘Hier kan ik in alle rust mijn roman schrijven’, bedenk ik me.
Een bed, een plee, een stoel, en een plank aan de muur als bureau.
En gratis eten.
Ook verder straalt deze lik rust uit.
Er is een religieuze ruimte.
Gedetineerden in Lelystad vertelden me dat ze altijd naar die kerk gingen op zondag.
“Daar kan je van alles hosselen.”
Na mijn interviews ga ik weer door de metaaldetector.
Die luidruchtig piept.
Mijn broekriem.
“Bedankt voor de gastvrijheid”, groet ik de bewakers.
“Dat horen we hier nou nooit”, grijnst een van hen.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Lik

Canta

Een hels kabaal.
Ik word op het fietspad in Filmwijk ingehaald door een zwaar opgevoerde Canta.
U weet wel, zo’n invalidenwagentje waar doorgaans twee veel te dikke mensen in samengepropt zitten.
Ook in dit geval lijkt er spanning te staan op beide portieren.
Bij het gezondheidscentrum gaat de Canta vol gas door de bocht.
Ik wacht, nee… hoop op kapseizen.
Maar dan gaat het met volle snelheid het voetpad op.
Ik hoop op een motoragent.
Thuis vertel ik dat ik hevig teleurgesteld was.
Er werd niet gekapseisd, niet bekeurd.
“Ze moeten daar wat aan doen”, knikt mijn vrouw Jessica. “Ik het centrum word je ook altijd van de sokken gereden door die corpulente bejaarden in hun elektrische karretjes. Levensgevaarlijk.”
“Je moet er dan wat van zeggen”, brom ik.
“Deed ik laatst”, zegt Jessica. “Kreeg ik de volle laag. Dat ik discrimineerde, dat ze het recht hadden daar te rijden.”
“Ze zitten tegenwoordig ook op elektrische fietsen”, zeg ik. “Uit de cijfers blijkt dat ze zich tegenwoordig veel vaker dood rijden.”
“Ja, en ook allemaal een dikke reet”, zegt Jessica. “Daar zal het hem wil in zitten. Daar zit hun verstand.”

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Canta

Input

“Zo”, zegt de blonde dame, type katje zonder handschoenen, als ze aanschuift.
Bewoners mochten zaterdag in het Oostvaarderscollege input geven aan het coalitieprogramma van de collegevormende partijen.
“Zo dus… zo”, zegt katje.
Ik ga er eens goed voor zitten, want hier is storm op komst.
“Floriade-gate?”, fluistert mijn collega Marcel.
“Bomenkap?”,  haal ik mijn schouders op.
“Ik woon in Buiten en dat is verschrikkelijk”, steekt de kat van wal. “Om te beginnen moet al dat beton weg rond het station.”
Triomfantelijk kijkt ze de raadsleden aan.
Die zit.
Ik zie Hilde van Garderen van de VVD opschrijven in het coalitie-akkoord: ‘Beton verwijderen uit Buiten.’
“En… sinds ik hier woon heb ik nog nooit wat gehoord van de gemeente”, kijkt de dame beschuldigend. “Niemand nodigt mij ergens voor uit. Bovendien is hier in de stad nooit wat te doen.”
Van Garderen schrijft: ‘Dame overal voor uitnodigen.’
“En dat krantje, daar staat nooit wat in.”
Van Garderen: ‘Cursus lezen geven.’
“Die burgemeester van jullie is totaal onzichtbaar. In het half jaar dat ik in Almere woon heb ik hem nog nooit gezien.”
Van Garderen: ‘Franc bij dame op bezoek laten gaan.’
“En dan ben ik ook nog VVD-lid”, priemen de kattenogen richting Hilde van Garderen.
Van Garderen noteert: ‘Lidmaatschap blokkeren.’

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Input

Veiligheid

“Hee jij, jij bent er de schuld van dat zo weinig mensen in Almere hebben gestemd”, roept een man in de gang van het stadhuis na de gemeenteraadsvergadering tegen mijn collega Marcel.
De man heeft een agressieve uitstraling.
Marcel doet het enige juiste: “Bedankt voor het compliment”.
En beent snel door. Uit de situatie.
Ik blijf staan, de man sputtert nog wat door.
Verderop spitst de beveiliging van het stadhuis de oren. Die is gelukkig alert, ook waar het ons journalisten betreft.
We weten inmiddels wie de man is. Hebben ook zijn foto.
Vorige week hebben we de politie maar eens op de redactie uitgenodigd. We wilden weten hoe we adequaat moeten reageren als we onheus bejegend worden.
Of veel erger, want dat komt ook voor.
De lijntjes met de oom agent zijn inmiddels kort geworden.
Nu moet ik zeggen dat ik, na sommige ontvangen mailtjes, ’s avonds toch wel even over mijn schouder kijk.
Ik weet niet of het onderbuikgevoel of intuïtie is. Die laatste laat mij zelden in de steek.
Gelukkig heb ik dan meestal mijn forse hond bij me.
Die volgt eigenlijk maar drie bevelen op.
“Attack, kill en bury.”

 

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Veiligheid

Louis

In Nederland zijn 17 miljoen bondscoaches. Die weten het allemaal beter dan Ronald Koeman, en al zeker beter dan Louis van Gaal.
Dat zijn maar prutsers.
In Nederland zijn 17 miljoen hoofdredacteuren. Die weten het allemaal beter dan welke redactie dan ook. Journalisten?
Dat zijn maar prutsers.
Laatst kreeg ik een interview met een wethouder dat ik ter lezing aangeboden had volledig herschreven terug. Er deugde niks van. Alles wat de wethouder gezegd had, dat had hij niet zo gezegd.
Klein bijkomend probleempje voor de wethouder was, dat ik het gesprek – met zijn toestemming – had opgenomen. Uit die opname had ik letterlijk geciteerd in het uitgeschreven interview.
Oei.
Maar de betreffende ambtenaar verzon een U-bocht. “De wethouder kan het wel zo gezegd hebben, maar hij bedoelde wat anders. En dat had je op moeten schrijven, wat hij bedoeld had, niet wat hij gezegd heeft.”
Het interview heeft de krant nooit gehaald.
Louis van Gaal verwoordde het beter dan ik ooit zou kunnen: “Ben ik nou degene die zo slim is, of ben jij zo dom?”
Maar dat zeg ik natuurlijk niet tegen een ambtenaar.
Ik ben – meestal – een nette jongen.
Maar ik dacht het wel.

Geplaatst in Columns | Reacties uitgeschakeld voor Louis